Actie! (Genesis 1:1)

Blog > Levensvisie > Actie! (Genesis 1:1)

Om allerlei redenen gebeurt het in onze tijd niet vaak dat God ter sprake komt. Het blijft vaak beperkt tot de uren kerkdienst op zondag of – in mijn eigen ervaring – tot toevallige momenten rond sportparken: in kantines, bestuurskamers, kleedkamers, op de tribune, langs het veld en soms zelfs in het veld. Soms langere gesprekken, meestal kort – helemaal in het vuur van het spel natuurlijk.

God is geen taboe-onderwerp, eigenlijk staan de meeste mensen er wel voor open om daarover na te denken en er wat over te zeggen. God voelt eerder irrelevant, of veel te ver weg of God doet meteen denken aan aangedane pijn of (kerkelijke) frustraties en (kerkelijke) misstanden. En toch, het zijn vaak wel gesprekken die voor ons gevoel ergens over gaan. We voelen echt nog wel het verschil aan tussen praten over het weer, de koetjes en kalfjes, Kiev-Ajax of over God. Dat laatste is spannender, mystieker, zoekender en raakt al snel aan onszelf en onze levenservaringen.

Wat me daarbij opvalt als het over God gaat, is dat het al snel over God zelf gaat. Over wie hij is. Misschien gebeurt dat wat verstopt, maar als je bijvoorbeeld zegt dat je wel of niet in God gelooft, zeg je daarmee alleen maar iets over zijn bestaan, over zijn… zijn. Dat je denkt dat hij er wel is, of niet.

Of we hebben het over zijn karakter. We zeggen bijvoorbeeld dat hij genadig is. Of goed. Of lief(de). Of dat hij stom is, soms letterlijk stom: niets-zeggend. De een vindt Gods bestaan geweldig, de ander vindt het een onuitstaanbaar wezen.

En soms zijn we echt eerlijk. Ik zou bijna zeggen: bijbels eerlijk. Dan zeggen we eerlijk dat we niks van hem merken. Dat die God helemaal niks doet. “Hij zit daar maar stil op een of andere troon in een of andere onzichtbare hemel.”

In het begin schiep God…

Opvallend dat de Bijbel niet begint met een is-uitspraak. Zoiets als: ‘In het begin was God er al. Hij is goed en liefdevol. Streng en rechtvaardig. En hij vraagt geloof van de mensen.’

God schept.
Hij doet iets.

Alsof de Bijbel wil zeggen: heb je het over God, dan moet je het over zijn acties hebben. God is niet zozeer ‘zijn’ of een (vaag) ‘gebeuren’ – een term die sommige (in mijn ogen vage) theologen nog wel eens willen gebruiken. De bijbelse verhalen vertellen eigenlijk steeds twee dingen: God is een God van daden. En God is een God van zorgzame daden. En met dat tweede bedoel ik te zeggen dat God een God van ‘pathie’ is. Van lijden. Hij is een God van sympathie: medelijden. En van empathie: invoelend lijden. En van antipathie: hij komt vroeg of laat in opstand tegen aangedaan lijden, onrecht bijvoorbeeld.
En als laatste is hij een God van pathie zelf. Van lijden. Niet voor niets is het kruis hét symbool waaraan de bijbelse God gelinkt wil worden.

En daar gaan de goede gesprekken dan gelukkig ook al snel over.
Over daden.
Over wat God en zijn bestaan met ons doen en laten te maken heeft.
En met onze pijn.
Ons lijden. Dat we anderen aandoen, of – vaak eerder – dat ons is aangedaan.

Dat is misschien niet meteen een koppeling die we snel maken. Dat als we spreken over God en ons lijden, dat we het dan dus over God hebben. Over daden. Het gaat om de acties, niet over filosoferen over bestaan en zijn. God denkt op dit punt net als de meeste mensen. Hij gelooft niet in zichzelf. Hij gelooft in zijn daden.

In het begin kwam God in actie en schiep hij de onmisbare randvoorwaarden: hemel en aarde.
En daarna schiepen wij verder.

We scheppen verhalen.
We scheppen als we werken.

En God ziet het, en zag dat het goed was.
Creator en co-creators.
Dat was het plan, die wisselwerking werkt.

God is een God van daden, aldus de start van de bijbel.
Van actie.

Zou het dan misschien zijn dat als we denken dat God geen moer doet… dat we dan misschien zelf ook geen moer doen?
En als we een actief leven leiden en dingen proberen te maken en te bereiken, dat we dan vanzelf denken dat God ook zo in elkaar steekt?

En hoe zit het met jouw en mijn sym- en empathie? Met ons medelijden en invoelingsvermogen in het lijden van onszelf en onze medemens?
In hoeverre scheppen we daar ruimte voor?

David Heek
Auteur David Heek
David Heek (36) is een creatieve theoloog en Enneagram-kenner. Hij haalt energie uit het inspireren en geestelijk begeleiden van (individuele) mensen. Hij leeft op van wijsheden die raken, en die hij op Leefjijwijzer.nl verwoordt. Als enneagram-dominee is hij beschikbaar voor particulieren en bedrijven. Als theaterdominee kun je hem in de theaters meemaken.
Gerelateerde blogs
Er zijn nog geen reacties op dit blog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *